De laatste berichten van Dianne. 

1 april 2026

De laatste paar weken gaat rusland doelgericht te werk: met name gas/watervoorziening infrastructuur, maar ook grote opslagen voor supermarktketens en een grote opslag van postorderbedrijf Nova Poshta in Lutsk.
Veel luchtalarm de afgelopen dagen in heel Oekraïne. Met name ook overdag..
Shaheddrones vliegen ook al onze provincie in...wat een afstand leggen die nare dingen af.

3 april 2026

En raketten vliegen...Het gaat maar door 24/7. Ik las pas ergens dat het de russen erg frustreert dat het ze het niet gelukt is om het Oekraïne volk uit te putten afgelopen winter. Dus wordt het voorjaar hard verder geterroriseerd. De 90 miljard die vanuit Europa als hulp is aangeboden, maar tegen gehouden wordt door Hongarije, is heel hard nodig om de kritieke infrastructuur te herstellen en klaar te maken voor de winter.
Vandaag dag 1500 van de Russische invasie in Oekraïne.
Een drone die in Kyiv regio terecht komt naast een school!
De Oekraïense spoorwegen evacueren nu passagiers uit civiele treinen tijdens luchtalarmen. Mensen wachten urenlang - soms midden in een veld, soms 's nachts. Zelfs als ze buiten de trein zijn, blijft de dreiging van een aanval bestaan. 
En opnieuw luchtalarm...🙏 schietgebed voor de luchtafweer .
Gelukkig kunnen ze hier in het bejaardenhuis allemaal actief verder werken.
De plafonds gaan erin, een aantal vandaag. Franse plafonds, op dit moment in Oekraïne populair. Goedkoop en snel bevestigd en 15 jaar garantie. Voor de geïnteresseerden: een soort zeil wordt verwarmd, strak getrokken en aan een lat vast geklemd.

4 april 2026

Vanmorgen werd Nikopol opnieuw hard geraakt. De markt op zaterdag! Dat kan geen strategisch doel zijn!!!! 5 mensen kwamen om het leven, 19 gewond.

Mijn schoonzus in Nikopol besefte vandaag weer heel goed het gevaar van in de stad Nikopol wonen. Zij was op dat moment in de kerk bezig, mijn zwager was thuis. Nikopol ligt tegenover de Zaporizja atoomcentrale. Er zit dus maar 7 kilometer tussen de plek waar de bezetter is.

8 april 2026

Deze week is er weer een groep vrouwen met begeleiding/chauffeurs uit Zytomir in het retreat-huis.
Dit keer vrouwen waarvan hun mannen dienen aan het front.
Ook zij leven vaak al jaren in stress en het zelden zien van hun echtgenoten.

9 april 2026

Vandaag kwamen er 1000 lichamen van Oekraïnse mannen terug naar Oekraïne.
Opnieuw vele DNA testen, begrafenissen zullen plaatsvinden.
En Oekraïne blijft strategisch aanvallen doen op Rusland. Oliebedrijven, schepen en neerhalen van helikopters.
Waarom? Omdat de Russische terroristen niet stoppen en omdat ze de Oekraïense bevolking dagelijks raken!

11 april 2026

Afgelopen week kwamen er 3 soldaten uitleg geven in de klas bij Liza en Eduard. Ze kregen alle soorten mijnen te zien om ze evt. te herkennen. Ze kregen een filmpje over dienen in het leger. Geen heftige propaganda, of indoctrinatie (zoals de russen dat op scholen doen) kwam er aan te pas .
Wel een verhaal over de realiteit waar jongeren in leven en dat het goed is om je vaderland te beschermen en verdedigen.

Liza was in de gymzaal aan het schieten.
Eerst schoot ze ver buiten het A4 tje wat meters verderop hing. Maar na aanwijzingen schoot ze vaak raak. Zelfs 3 keer in het midden!! De soldaat was onder de indruk. Dat was niemand nog gelukt die dag.
Ze kreeg de bijnaam de beste sniper.
Ook Eduard vond het interessant om eens te schieten. En onze techneut wilde vooral snappen hoe het wapen werkt.
Toch is dit wat je niet wil als moeder. Dat je kinderen in een land in oorlog opgroeien en op school om de zoveel tijd een dag voorlichting krijgen over alle aspecten van oorlog.
Terwijl de meeste pubers op school , inclusief de onze, van mening zijn dat die derde wereldoorlog er wel een keertje komt.
Liza zei nog dat de soldaten het heel duidelijk vertelden. Maar wel vanuit de positieve kant, logisch. "Mama, het klonk wel alsof het zo fijn is om in het leger te dienen. Alsof een groep vrienden bezig is met een succesvolle actie."

En via haar ouders hoort ze de andere kant; over het stabilisatie hospitaal waar haar vader heengaat, de vele mannen met protheses, die ze ook ziet. Vaders van klasgenoten die dienen.
De oorlogsweduwen die op verzoek komen. Ze helpt zelf ook mee met mij om de brieven in de cadeaudozen te vertalen. etc. Zo is ze bewust van beide kanten.

Gisterenavond was het de laatste avond met de groep vrouwen , waarvan hun zonen en/of mannen dienen in het leger. 3 vrouwen hadden hun kinderen bij zich, een jongen van 16. Stilletjes genoot hij. Aan het einde van de avond stond hij op en zei: ik wil dat lied "gebed voor Oekraïne " zingen.

Een van de vrouwen zei hoe heerlijk het is er even tussen uit te zijn. Even goed slapen en ontspannen. MAAR, waar ik ook heen ga, het uit-knopje bestaat niet. Wij leven voortdurend hiermee.
Met een van de vrouwen heb ik een tijd zitten praten. Ze vertelde over haar zoon die nu wacht op protheses van 2 benen!

We hadden een klik omdat ze de eerste 1,5 jaar aan begin van de oorlog in Nederland verbleef. Ze vluchtte met haar twee dochters, die nog steeds in het buitenland wonen. Ze had gewoond in mijn geboorteplaats en had gewerkt bij Kinderdijkse molens voor toeristen. Ze bleef maar herhalen hoe mooi Nederland is, en hoe vriendelijk de bevolking is.
Ze wilde van mij wel graag weten wat ik goed en moeilijk vind van een leven in Oekraïne.

12 april 2026

Een soldaat die terug kwam uit krijgsgevangenschap en hulp nodig had van medici, kreeg spontaan een kus op zijn wang van de verpleegster. Wat een teken van menselijke hartelijkheid na maanden afzien in onmenselijke omstandigheden. Dezelfde verpleegster zei later in een interview dat het te verschrikkelijk voor woorden is wat deze mannen hebben doorgemaakt in krijgsgevangenschap.
Journalist vraagt door om een voorbeeld te noemen.
Ze zei: stel je voor , ze stoppen scheermesjes in hun mond...verschrikkelijk.

16 april 2026

Vannacht om 3 uur begon er een massa aanval op Oekraïne. 31 raketten en 636 shahed-drones werden onderschept door de luchtafweer! Maar wat een ravage en verdriet veroorzaakten de overige ballistische raketten en drones. Deze berichten wennen...helaas...al 4 jaar lang. MAAR het mag niet normaal worden!
Onder de gewonden zijn ook politie mensen en andere hulpverleners. Omdat terroristisch Rusland opnieuw de tactiek van tweede-aanval uitvoerde in Kyiv. Na een inslag komen hulpverleners te plaatse en dan volgt er een tweede en derde inslag op dezelfde plaats.

20 april 2026

Gisteravond waren we weer op bezoek bij de vrouwen in de vluchtelingenopvang, de twee bovenste verdieping men van het ziekenhuis in ons dorp.

Het thema was , Pasen, lente, bloesem, hoop. Iedereen maakte een schilderij over eigen lente, hoop.
Iemand zei: " heerlijk, de hele avond kunnen ontspannen en de oorlog vergeten!" Ze komt uit Kramatorsk (=frontgebied)
Ze weet nu dat ze niet meer terug kan. En toch zegt ze hoe moeilijk is om tijdelijk ergens te wonen.
En wat als tijdelijk al 4 jaar duurt. Als we thee drinken met lekkers en fruit. Komen de kinderen er allemaal bij, dus voor hen een eigen tafeltje in de gang.
Ons vaste team dat 1 keer per maand naar de vrouwen gaat, zijn zelf allemaal vluchtelingen vanaf 2014. Behalve ik. Ik ben geen vluchteling, maar ik weet wel wat het is om je vertrouwde plek -land te verlaten voor het onbekende. Dat deed ik 28 jaar geleden.

22 april 2026

Afgelopen zondag vertrok er weer een groepje kapelanen naar het stabilisatie hospital.
Er waren veel aanmeldingen van vrijwilligers die een keertje mee wilden. Daarom werd Petro gevraagd of hij zijn deelname een keertje wilde overslaan, zodat anderen mee konden.

Petro vond dat jammer, maar begrijpelijk. Het kwam eigenlijk goed uit , omdat Chad wel mee ging met de kapelanen.
Maar deze week zou zijn vrouw Mary een groep weduwen in het retreat-huis ontvangen. Dus dat Petro hierbij kon helpen was ook belangrijk.

Een dag voor vertrek belde de kapelaan op of Petro toch mee zou kunnen gaan, want iemand bedacht zich op het laatste moment.
Maar hier rekende ze al op de hulp van Petro met de retreat. Dus bleef hij thuis.

23 april 2026

De groep weduwen/moeders zijn vandaag naar de Karpaten geweest. Een bezoek aan de waterval, en met de kabelbaan naar boven, de berg op. Ze hebben ontzettend genoten! De oudste vrouw in de groep is 82 jaar oud. Haar kleinzoon sneuvelde in deze oorlog. Ze vond het eerst spannend om mee te gaan met de kabelbaan.
Toen zei ze: ik ga met je mee, Petro, ik vertrouw je helemaal. Vervolgens droeg Petro haar tas, hield haar arm vast , zodat ze niet zou vallen. Ze heeft enorm genoten!
Onze Eduard 'spijbelde' van school om ook mee te gaan. (De school heeft al die jaren goed gevonden als onze kinderen niet op school zijn, omdat ze actief betrokken zijn bij onze projecten.)

Terwijl de groep zat te eten , zijn Petro en Eduard samen de bergtop op geklommen.

24 april 2026

Vandaag opnieuw ongekende blijdschap voor 193 mannen en hun families.
Uitwisseling van krijgsgevangenen vond plaats. 193 voor 193.
"We kunnen nog steeds niet geloven dat we terug zijn!"

De Oekraïense verdedigers die vandaag terugkeren, kampen met verwondingen en ziekten; ze zijn uitgeput en hebben medische behandeling en psychologische ondersteuning nodig na hun tijd in Russische gevangenschap, aldus Ombudsman Dmytro Lubinets.

Vitalik werd gevangen genomen toen zijn vrouw 7 maanden zwanger was. Vandaag is hij vrij en zal zijn dochtertje voor het eerst gaan zien. Ze is al 3 jaar oud. Post komt niet bij de krijgsgevangenen terecht, maar 1 foto van zijn dochtertje Solomia, kwam via via bij hem terecht. Hij hield de verschrikkingen vol, door 's ochtends en 's avonds naar de foto te kijken.

25 april 2026 Gisteravond was alweer de laatste avond met de groep vrouwen.
Samen zingen. Een lied over onze hoop op God voor de toekomst.
Er waren ook drie Canadezen deze week, die meehielpen. Sharon die heerlijk kan koken en bakken! Haar man deed ook actief mee: tafeldekken en afruimen, koffiezetten etc. Hij vroeg aan de groep of ze antwoord wilden geven op de vraag :
" hoe gaat het nu met jullie, Oekraïners?" Want deze vraag zal ik straks terug thuis in Canada vaak horen, hoe het gaat het met Oekraïne?

Langzaam kwamen de antwoorden.
* het is zwaar....
- we zijn uitgeput...
- zo onzeker hoe lang dit nog duurt....
- al die luchtalarmen, vooral s nachts...
- vaak begrijpen anderen ons niet...
Een bemoediging in de vorm van zelfgeschreven gedicht van Petro, kregen ze mee. Daarna tijd voor de cadeautjes! Dit keer dubbel. Uit Nederland en uit Canada! En daar gingen ze weer. Vol met ervaringen, uitgerust en weer terug naar huis.
Een van hen zei dat ze, na een onrealistisch fijne werk, weer terug ging naar de ruwe werkelijkheid, een huis waar iemand gemist wordt.
In de souvenirwinkel bij het kasteel was een vrouw die een beeldje wilde kopen om te gaan leggen op het graf van haar man.
Ze fluisterde tegen een ander: maar ik kan dat niet betalen...te duur. Dan is er Petro die achter je staat en de opmerking gehoord heeft. Hij kocht het en gaf het aan haar. Neem het mee en leg het op de plaats die zo belangrijk voor je is.
En: de verkoopster van de souvenirwinkel gaf opnieuw korting! Ze kent Petro en weet welke vrouwen dit zijn. Allemaal met een groot verdriet bij zich.
Zwager Chad kwam vanmorgen weer terug van zijn reis naar het oosten met de kapelanen. 

Afgelopen week was Anna-Vera bij ons. Fijn dat ze ook kon helpen in het retreat-huis, het internaat, en bezoeken van ouderen thuis. Met een eenzame oude vrouw, die al lang klaagt over haar buikklachten, kon ze naar de dokter. Voor anderen kocht ze medicijnen en levensmiddelen. Vannacht reist ze met de trein terug naar huis in Vinnitsa-regio.
Hopelijk komt er geen luchtalarm, want dan stopt de trein en moet iedereen de trein uit.
Gelukkig liet de echo zien dat de buikklachten te verhelpen waren met wat medicijnen voor 2 weken.
Terwijl Anna-Vera met de dochter van deze vrouw het bed verschoond, zat ze in haar stoel. Haar bril was kapot , dus had ze er nu een elastiek aan vast. Ook hier kunnen we vast wat aan doen!

 

4 maart 2026

De 250 M2 tegels zijn in her bejaardenhuis... als de muren klaar zijn kan de tegelzetter aan het werk.
Slowakije levert geen elektriciteit meer aan Oekraïne: de regering beëindigt het contract met Ukrenergo vanwege de blokkade van de Druzhba-oliepijpleiding door Oekraïne.
Onderhandelingen tussen Oekraïne, Rusland en de VS zijn uitgesteld vanwege escalatie in het Midden-Oosten.

Een nieuwe datum en locatie voor de bijeenkomst zijn nog niet vastgesteld.

5 maart 2026

Petro heeft vandaag de werkers even alleen gelaten in het bejaardenhuis om naar alweer een begrafenis te kunnen gaan. Vandaag kwamen ze de brandbeveiliging installeren.
200 Oekraïners kwamen weer thuis , terug uit krijgsgevangenschap.

6 maart 2026
Ook vandaag vliegen de Iraanse en Russische drones weer boven de hoorden van Oekraïners. Ook boven kinderhoofdjes.
De moeder zegt, :"niet bang zijn , hij is ver weg (!) ,ik ben dichtbij. Hij vliegt zo over...".en houd zijn oortje dicht. Je hoort de luchtafweer en de drones
Zelenskiy bezocht vandaag de front steden. Slovyansk, Druzkivka en Kramatorsk.
Hij zei: de russen geven de oorlog in de regio Donetsk niet op en bereiden een voorjaarsoffensief voor.

8 maart 2026

Gisteren kwamen er 11 mensen om in Charkiv. 9 volwassenen en 2 kinderen.
Morgenochtend zullen Petro en ik weer proberen om de grens over te gaan om naar Nederland reizen voor 10 dagen.

9 maart 2026
Vanmorgen zijn we om 5:50 bij de grens aangekomen. Geen rij auto's, dus alle tijd voor ons.
Om 9 uur vanmorgen stonden we bij de laatste controle aan de oekraïense grens, nog samen met personeel en mensen in de rij de 1 minuut stilte te houden.

Maar na 3 lange uren mochten we door!
Petro is helemaal weer 'doorgelicht' in het hoofdgebouw. Omdat ons nederlandse huwelijksakte niet in het oekraïense systeem staat, en niet opgenomen kan worden in het systeem. Staat Petro geregistreerd als ongetrouwd en geen kinderen.

Dat gaf twijfel...is het nu echt zijn vrouw of een fictief huwelijk voor uitstel.
Ik werd erbij gehaald en kreeg vragen en de opdracht om foto van onze bruiloft te laten zien.
Ik opende mijn Facebook account en daar heeft de douane beambte alles in gevonden!
Gelukkig getrouwd, 25 jaar al en 3 kinderen. Er werden foto's gemaakt van mijn Facebook pagina.
Daarna was het wisseling van de wacht. Even dachten we dat ze het speciaal deed, zodat we door de nieuwe lichting douaniers weer opnieuw gecheckt zouden worden. Maar ze gaf de overdracht netjes door aan haar collega, die de formaliteiten afronden.
We mochten de grens over! Na drie uur geduld, een dosesje stress en schietgebedjes, zit er een gelukkig mens naast me achter het stuur.

10 maart 2026
Gisteren hebben we drie enthousiaste Nederlanders ontmoet die op weg zijn naar Oekraïne, met hulptransport. Ook hulpgoederen voor ons bejaardenhuis.

We wisten dat we elkaar ergens onderweg konden treffen, we spraken af om in dezelfde stad een overnachting te boeken.
Kwamen toevallig echt tegelijkertijd aanrijden bij de locatie. Het was goed om even bij te praten.
Gisteren reden we door Hongarije en we hadden het even over het nieuws, de negatieve houding van Orban naar Oekraïne toe. Die nu bezig is met zijn verkiezingscampagne en duidelijk aan propaganda doet.  Zo hield de Hongaarse politie een geldtransport, volkomen legaal geregeld, tussen Oostenrijk en Oekraïne tegen. Grote waarschijnlijkheid om Oekraïne in een kwaad daglicht te brengen. De 7 Oekraïners die het transport reden, zijn weer terug in Oekraïne. Nu het geld en goud nog.
We zijn inmiddels ook de Duits- Nederlandse grens gepasseerd !😉

11 maart 2026
Petro zei vandaag al een paar keer: "2 weken geleden reed ik nog onder anti-drone-netten...nu rijd ik door typische mooie dorpjes in Nederland. Een wereld van verschil!"

14 maart 2026

Vandaag konden Anna-Vera en Danik weer met het team mee naar het kindertehuis.
Omdat ze deze week bij ons thuis verblijven.
Wij waren vandaag op de Openingsdag van de tentoonstelling " Dichtbij de oorlog" in het nationale museum in Groenlo.
Daar sprak onder andere de Oekraïense ambassadeur. Na afloop deelde hij nog in een gesprek hoe belangrijk waarheidsgetrouw nieuws te brengen. Mensen in Europa te laten weten en beseffen hoe serieus de situatie in Oekraïne is.
Op de vraag van een vrouw: hoe lang duurt deze oorlog nog? Gaf hij geen optimistisch antwoord. Er zijn mogelijkheden en we mogen niet de hoop opgeven, maar dit kan nog jaren zo doorgaan. Later deel ik wat meer over deze dag. Het was een bijzondere dag voor ons.

Maar ik beveel de tentoonstelling zeker aan!

15 maart 2026

Ik wil vandaag nog iets meer delen over gisteren. De opening van de expositie over Oekraïne.
Het verhaal begint hier in mei 2022 in Borodyanka (kyivregio) Daar tussen de puinhopen van een gebombardeerd flat, vond Anna-Vera een dagboekje van een kind. Sinds dat boekje bij ons in huis lag, heb ik de wens gehad om het meisje te vinden.
Wat pogingen gedaan, maar alleen een voornaam Polina en plaatsnaam had ik. Een oud-klasgenoot van de HAVO, vroeg aan mij of ik iets interessants had voor een expositie die hij aan het organiseren was. Ik vertelde hem over het dagboekje.

Ik deed weer een poging om Polina op te sporen...geen resultaat. Maar het zou voor de tentoonstelling zo mooi zijn , als het verhaal bij het boekje wél zouden weten. Ik heb toen besloten nog een poging te wagen. En jullie mogen weten dat ik toen daarvoor God om hulp gevraagd heb. Weer Google, artikelen lezen over de bombardementen van 19 maart 2022 op deze stad.
Een naam uit een artikel gevonden op facebook en instagram. En de vraag gesteld om hulp bij het zoeken..
Een vrouw gaf mij het telefoonnummer van de burgemeester van Borodyanka en die reageerde heel enthousiast. Hij zou de volgende dag terug bellen. Dat was zo. Hij had bij de scholen in de wijk nagevraagd en hij gaf me het telefoonnummer van Polina's moeder!!  Ik was zo blij te horen dat Polina leefde! (Er zijn veel mensen omgekomen daar, ook de buren van Polina)
Ze was heel blij dat er zoiets persoonlijks van haar bewaard was gebleven!

We hadden contact en ik vroeg of ze naar het museum wilde komen vanuit Duitsland, waar naar toe ze gevlucht waren.
Ik wilde het gezin graag ontmoeten. Gisteren werd dat werkelijkheid! Polina's moeder omhelsde me in tranen, toen kwam bij mij ook de emotie los. Het kringetje was rond. Polina zou haar dagboek weer terugzien! Het NOS jeugdjournaal stond al klaar voor een interview. Polina vond het erg moeilijk, ze was heel zenuwachtig. Maar ze deed het!
Tijdens de openingsceremonie mocht ik het verhaal bij het boekje vertellen. Maar ik mocht niet tegen de mensen in de zaal zeggen dat Polina aanwezig was. De zaal kreeg een filmpje te zien van Polina, wat ik haar weken van te voren had gevraagd te maken voor het museum. Maar toen zei de presentator: we hebben goed nieuws, Polina is hier vandaag!
Buiten mocht Polina samen met de ambassadeur op de knop duwen om de expositie officieel te openen.
Ze wist van te voren dat er onder het grote doek een tank vandaan zou komen. Haar moeder vond dat spannend, want Polina's herinneringen aan 2022 waren vooral de tanks die ze had gezien. Maar Polina deed het heel dapper!
Na de opening buiten, liep Polina voor het eerst , na 4 jaar , weer richting haar dagboekje. Ze zei: een stukje van mijn leven toen is weer terug."
Uiteindelijk moest ze lachen om haar schrijffouten van vroeger, het slotje, waarvan ze zei dat ze de code was vergeten, maar het lag toch open. Polina heeft nog wat vragen voor het jeugdjournaal beantwoord en gaf toen aan dat ze heel moe was.
Zoveel emoties en aandacht. Ik heb nog wat interviews gedaan, want dit verhaal is bijzonder. En ook Polina's moeder vind het belangrijk dat Europa weet van de diepe impact van oorlog op een kinderleven.
Polina is een bijzonder meisje, één van de honderdduizenden Oekraïense kinderen die weten wat oorlog is. Een van de tienduizenden kinderen die vluchtten naar het buitenland. Ze mist Oekraïne heel erg, ze wil terug, maar alles wat ze hadden als gezin, is verwoest en verbrand. Olga, ( Polina moeder) liet me gisteren foto's op haar mobiel zien van hun flatwoning voor de oorlog.....prachtig, net helemaal opgeknapt en met nieuwe meubels....Alles weg.
Dan is een boekje als dit zoiets waardevols! Olga vertelde me dat met zijn 5 en in een auto vluchtten, betekende dat ze tegen de kinderen had gezegd,:" je kan niet veel meenemen." Ze waren net 10 dagen in Duitsland en kregen het bericht dat hun flat totaal was verwoest door een aviabom. Net voordat we gisteren afscheid namen en Polina weer met haar ouders naar Duitsland gingen, zei ze: Wilt u alstublieft uw dochter Anna-Vera bedanken dat ze het boekje heeft meegenomen en niet heeft laten liggen.

17 maart 2026
Gisteren en vandaag hebben we veel familie en vrienden bezocht.
Sommigen voor een uurtje of 2...anderen wat langer.
Volgeplande dagen met mooie ontmoetingen.

Vandaag ging Petro even vliegtuigen spotten bij Schiphol met mijn zwager.
Hij heeft genoten! Wetend dat de sky boven Oekraïne al 4 jaar dicht zit en hij geen gewoon vliegtuig gezien heeft, dus dan is het leuk om er 15 in 1 uurtje te zien landen. Met de verrekijker de piloot zien.

21 maart 2026
We hebben Nederland weer verlaten. We kijken terug op een goede tijd, met veel goede ontmoetingen.
Petro heeft enorm genoten. Vooral ook in het museum, ontspanning van een wandeling op de heide en meer slaap hebben hem goed gedaan. Met een blij en dankbaar gevoel rijden we weer richting onze kinderen en thuis.
23 maart 2026
We rijden weer in Oekraïne .
Toch apart dat ze er 3 uur aan controle over doen om je het land uit te laten...en 3 minuten paspoort controle om je er weer in te laten. Maar Petro zei: goed gevoel om weer in mijn land te zijn!

24 maart 2026
We hebben ons de afgelopen tijd niet afgeschermd voor nieuws, zeker niet. Dat kunnen we ook niet meer, naar 4 jaar oorlog... Het komt elke dag tot ons en het gaat elke dag door.
Maar ik heb wel minder gedeeld in deze groep om meer te richten op ons verblijf in Nederland.

Maar natuurlijk blijf ik jullie op de hoogte houden van ons leven en werk hier in Oekraïne. En daar hoort ook het nieuws bij.
Onze kinderen hebben voorjaarsvakantie, maar ze gaan naar school om camouflage- netten voor soldaten te knopen.
De jongens knippen repen stof en de meisjes knopen ze aan de netten.
Er zijn weer veel gewonden en doden te betreuren. In Ivano Frankivsk is een kraamkliniek geraakt. Een van de zwaarste drone-aanvallen op Oekraïne tijdens de hele oorlog. Explosies waren in bijna het hele land te horen, maar de westelijke regio's werden het zwaarst getroffen. Rusland gebruikte 948 drones en 35 raketten!

Ivano-Frankivsk - 2 doden en 4 gewonden, aanvallen op het stadscentrum en kraamkliniek

Lviv - al 13 gewonden, aanvallen op flats , één huis werd twee keer geraakt.

Vinnytsia - 1 dode, 11 gewonden.

Ook in Ternopil, Zhytomyr, Zaporizja, Dnipro, Poltava en Tsjernihiv werden aanvallen geregistreerd - woongebouwen raakten beschadigd, er zijn gewonden en doden, waaronder kinderen.

Vermoedelijk gebruikt Rusland een nieuwe tactiek: 's nachts overbelasten ze het luchtverdedigingssysteem massaal en lanceren ze vervolgens overdag herhaalde aanvallen om hun doelen te bereiken.
Ondertussen wordt de druk op Oekraïne verder opgevoerd door Amerika. Geef de Donbas op en we bouwen een paradijs voor Oekraïne....Net zo'n uitspraak als: binnen 24 uur eindig ik die oorlog. Ja,ja, dat gelooft geen ene Oekraïner meer!

25 maart 2026
Het verhaal van Taras, een vrijwilliger van het medische bataljon .

Gisteren, tijdens de aanval op Lviv, bevond hij zich in de buurt van de plek des onheils.
Taras keerde onmiddellijk zijn auto om en reed naar de gewonden. Zonder aarzeling, zonder angst – om tijd te hebben eerste hulp te verlenen. Zijn snelle reactie redde het leven van een vrouw die anders wellicht zou zijn overleden voordat de artsen arriveerden.

Daarna ging hij niet naar huis en wachtte hij niet op een ambulance, maar bracht hij de gewonde vrouw zelfstandig in zijn eigen auto naar een ziekenhuis.

Op deze mensen leunt het land. Stilzwijgend, zonder luidkeels te roepen, doen ze elke dag meer dan van hen wordt verwacht. Ze riskeren, helpen, redden.

Gisteren kwam er weer een groep weduwen naar het retreat-huis. 9 vrouwen met 2 begeleidsters. En 8 kinderen.
Vandaag stond het zwembad op het programma. Ook de kinderen hebben enorm genoten van de glijbanen etc.
Maar vanmorgen net na het ontbijt kreeg één van de vrouwen een telefoontje. Ze barste in huilen uit. Slecht nieuws.
Het DNA materiaal bleek de zekerheid te geven dat haar man was omgekomen. Ze gingen ervan uit , maar dan toch die klap, die het laatste beetje hoop ook weghaalt. Na een jaar van onzekerheid bleken de paar lichaamsdelen die gevonden waren van haar man te zijn. Maar wat goed en wat een steun kreeg ze direct van de groep vrouwen! Heel emotioneel en heel bijzonder.

26 maart 2026
Gisteravond hadden we na het avondeten een goede tijd met de vrouwen. De kinderen waren met onze nicht een film aan het kijken in een andere kamer.
Er zijn dit keer veel kinderen bij, dus is er voor hen ook een programma. Zodat de moeders kunnen ontspannen en goede gesprekken met elkaar kunnen hebben. Met thee/koffie en gebakjes erbij, ontstond er een goede sfeer. De begeleidster van de groep, die de vrouw is van een kapelaan, gaf iedereen dezelfde vraag. Noem een karaktereigenschap van jou die begint met de eerste letter van je naam. En noem daarna wat je droomwens is.
"En niet zeggen dat je droomwens is dat de oorlog eindigt, want dat is de droom van ons allemaal!"
Een  vrouw vertelde dat ze tijdens deze dagen ineens het besef kreeg dat haar zoontje al zo groot is geworden...Ze had hem van een afstand geobserveerd in het zwembad en de speeltuin: Heb ik dan echt in de afgelopen 2,5 jaar dat zijn vader er niet meer is, zo weinig meegekregen van zijn leven en groei? Ze besefte dat ze teveel met haar eigen verdriet en moeite was bezig geweest, haar zoon vaak bij zijn oma had laten verblijven. Ze was blij met dit inzicht ! Ze vond haar focus terug.
Ze bedankte voor de mooie dagen, de warme familie sfeer, en de doos van een Nederlandse vrouw!
In deze groep zijn dus weduwen en vrouwen die al jaren in onzekerheid en gemis leven samen. Ze steunen elkaar en dat is goed om te zien. De kinderen waren heel blij met gids Petro, die hen een souvenir liet uitzoeken. De verkoopster in de souvenir winkel weet ondertussen ook dat Petro komt met groepen weduwen. Ze geeft dan korting. Vandaag gaf ze zelfs 6 potten ingemaakte groenten mee voor de groep. Die maakt ze zelf voor de verkoop.
'S middags maakten de kinderen hun eigen avondeten.. Pizza's. De vrouwen gingen vandaag, de laatste avond, uit eten.

Petro bracht ook een deel van de groep naar het station. Onderweg deelden ze hun blijdschap en dankbaarheid voor deze 3 dagen. Ook het rustig slapen zonder luchtalarm en drone- geluiden werd genoemd als een groot pluspunt. Met de trein gaan ze weer terug naar Mikolaev. ( een stad tussen Odesa en Gerson.)

28 maart 2026
Vannacht werd Odessa weer zwaar aangevallen. Onder andere een kraamkliniek, flats, onderwijsinstellingen en kritieke infrastructuur. Er zijn doden en gewonden. Poetin wil Oekraïne zonder gas achterlaten: aanvallen op gasinstallaties in de regio Poltava duren al drie dagen voort, — zegt Naftogaz
In Odesa waren gelukkig alle 33 patiënten en 19 baby's op tijd in de schuilkelder. De verwoesting van het ziekenhuis is groot.

30 maart 2026
Vandaag kwam een jonge man terug in ons dorp, nadat hij in krijgsgevangenschap geweest was in Rusland. Na revalidatie en aansterken in een hospital kon hij eindelijk terug naar huis. Hij werd begroet door buren en de burgemeester en directrice van de school waar hij ooit leerling was.
Gisteravond waren we weer op bezoek bij de vluchtelingen in ons dorp, die wonen op een leegstaande afdeling van het ziekenhuis.
Ira, gevlucht uit kramatorsk, speelt graag piano. En vraagt ons om muzieknoten van christelijke liederen.
Maar met het 2e deel van de avond, doet ze vaak niet mee met de activiteiten. Ik zorg wel voor achtergrond muziek, zegt ze. Maar we hadden als team het idee dat ze zich veilig achter haar keyboard verschuilde. We blijven haar uitnodigen. Gisterenavond deed ze voor het eerst mee!
Omdat we na een half jaar al goed contact hebben met de vluchtelingen , durfden we het gisterenavond aan om wat persoonlijker thema te kiezen:
Loslaten.
Iedereen schreef een brief over pijn, angst of probleem dat je graag zou willen loslaten. Ze gingen allemaal serieus aan het denken en schrijven. Natuurlijk doen we zelf ook mee, onze openheid wekt ook bij hen weer openheid op. Ze durven steeds meer te delen. 
Dan merk je hoeveel verschillende trauma, oorlog gerelateerd, in hun levens aanwezig is. Iedereen verbrandde daarna zijn brief, persoonlijk....loslaten. Daarna schreef iedereen een kernwoord of zin uit zijn/ haar brief op een kaartje.
Bijv. Angst voor de toekomst, pijn van vluchten en alles achterlaten. Deze kaartjes knoopte we aan ieders ballon.
Vervolgens liet iedereen zijn ballon, zijn 'probleem, symbolisch los. Daarna schreef iedereen een kaartje aan zichzelf , met bemoedigende woorden voor als we moeilijke dagen/ herinneringen hebben. De enveloppen werden versierd.
We hadden bijbelteksten en bemoedigende woorden uitgeprint en daar konden ze zelf uit kiezen.
Samen het Onze Vader gebeden. Dat kennen we allemaal.

Later kwam een van de vrouwen naar me toe in de gang en ze zei dat ze geraakt was door de woorden die ik had gesproken en het hardop bidden samen. Ze zei: de hele avond was fijn, hoor, maar op het laatst hoorde ik wat ik nodig had.
En het loslaten van de ballonnen vonden ze allemaal een goed idee, tijdens het thee drinken waren ze allemaal een stuk vrolijker, opener, en luidruchtiger.

Mijn schoonzus schreef al dat het vandaag erg heftig was qua beschietingen op de stad. Al maken ze dit dagelijks mee, de ene dag is heftiger dan de andere.

 

 

 

Zo blij met koekjes uit Nederland