OEKRAÏNEREIS MEI 2026

Op zaterdag 9 mei vertrokken wij, Djoke, Betsy, Erna en Plonie voor een klusweek naar Velycki Luchky. Ina van Elburg had allerlei verfmateriaal, zoals kwasten en rollers meegegeven!

We reizen deze keer met de auto van Djoke en we rijden om beurten. De reis verliep voorspoedig. Om even na 19.00 uur na ruim 1200 km kwamen we aan bij Hotel Paprika in Hegyeshalom, Hongarije. De volgende dag het laatste stuk naar Oekraïne.

We hebben er ongeveer één uur over gedaan om de grens over te komen. Eind van de middag waren we na een rit van ca. 550 km bij Dianne en Petr.

De bouw van het bejaardenhuis is al een heel stuk opgeschoten. Er ligt gedeeltelijk al een mooie tegelvloer en de plafonds zijn ook al bijna af. Petr heeft zelf een goederenlift gemaakt om o.a. materiaal naar de bovenverdieping te vervoeren. Het is de bedoeling dat de bovenverdieping ook gebruikt gaat worden voor gasten etc.

Wij slapen in het deel van de bovenverdieping dat al een poosje klaar is en waar in de toekomst de nachtverpleging kan vertoeven.

Maandag, zodra Dianne en Petr zijn gearriveerd een voorzichtige planning gemaakt qua werkzaamheden. Héél voorzichtig, want het loopt daar altijd anders dan je denkt. Omdat er vanmiddag en morgen regen wordt voorspeld, gaan we eerst binnen aan het werk. We hebben heel veel opgeruimd, stofvrij gemaakt en schoongemaakt.

‘s Middags was het weer niet best: een paar hoosbuien met onweer gehad.

Dinsdag weer schoongemaakt en plastic op de vloer bevestigd en de keuken en het kantoor behandeld met een soort van voorstrijk.

Woensdagmorgen voornamelijk bezig geweest met afplakken. Dianne, Djoke en Betsy zijn nog even naar de bouwmarkt in Mukachevo geweest. Voor Betsy en Djoke was dit een mooie gelegenheid om iets van de omgeving te zien. Voor hen is het de eerste keer dat zij in Oekraïne zijn. De keuken gesausd en nog het één en ander afgeplakt. Vanmiddag was er 3x luchtalarm. In de regel reageren Dianne en Petr vrij rustig, maar nu zag Dianne op de app dat de drones wel dicht in de buurt zaten. In Uzgorod aan de grens met Slowakije is er één ingeslagen. Hierdoor was de grens met Slowakije tijdelijk even dicht. Ook voor Dianne en Petr spannend, mede omdat her en der in Oekraïne familie en vrienden wonen.

‘s Avonds zijn we met Dianne en Petr naar het retraitehuis aan de rand van Mukachevo gereden. Dit huis wordt gerund door een zus en zwager van Petr. Er komen hier 2x per maand groepen weduwen of vrouwen waarvan de mannen zijn vermist. Ook ouders van omgekomen of vermiste soldaten zijn hier welkom. Ze worden hier heerlijk verwend en verzorgd en ze kunnen hier hun verhaal kwijt en op adem komen. Zo gaan ze na een week weer helemaal opgeladen naar huis. Dianne en Petr zijn tijdens deze weken ook vaak in het retraitehuis te vinden om mee te helpen en (Petr) muziek te maken.

Donderdag gesausd, geverfd, afgeplakt en een volgende kamer gegrond. De tegelman was er ook weer en heeft de vloeren van 2 kamers gelegd.

Dianne heeft Betsy en Djoke meegenomen naar een ouder stel dat regelmatig bezoek en levensmiddelen ontvangt van Dianne. Ze waren heel blij met de aandacht die ze vandaag ontvingen van voor hen wildvreemde mensen. Dit stel is net als vele andere ouderen helemaal op zichzelf aangewezen en erg eenzaam. Wat mooi als er dan bezoek komt.

Petr had alvast in één van de kamers de wasbak bevestigd en Dianne werd zo enthousiast dat ze ook achter lampen aanging. Ze wil graag één kamer alvast zo goed als ingericht hebben om een indruk te krijgen van hoe het uiteindelijk zal gaan worden.

En inmiddels was het alweer vrijdag en de laatste werkdag! Betsy en Djoke hebben ramen gezeemd en gepoetst. Erna en Plonie hebben weer een kamer gesausd en Petr heeft een paar muren voor de tweede keer gesausd en één van de lampen opgehangen in de eerste bewonerskamer die zo goed als klaar is. Weer een mijlpaal! Hij was helemaal blij dat de voltooiing van het bejaardenhuis weer een stapje dichterbij is en Dianne genoot ook zichtbaar.

Vanmorgen ging er een Oekraïense straaljager over. Blijkbaar lager dan normaal. Lisa, de 15 jarige dochter van Dianne en Petr, die alleen thuis was, belde in paniek op: ze wist niet wat er aan de hand was! Er zit dus echt veel spanning in de hoofden van de kinderen.

‘s Middags hebben wij vrij genomen en zijn wij op pad gegaan. Eerst naar Elisabeth in Astie. Daar hebben wij eerder wel gelogeerd. Vervolgens via het Alzheimerhuis naar Beregovo gereden. In Beregovo in het centrum op zoek gegaan naar het monument voor de gesneuvelde soldaten. Heel indrukwekkend.

Op de terugweg zagen we nog dat een jongen op een fiets werd aangehouden door een politieagent en een militair. Zonder geldige papieren zou deze jongen zo opgepakt kunnen worden door dit “team”. Veel mannen laten zich niet registreren. Worden ze opgepakt, dan moeten ze sowieso een boete betalen van 450 euro en worden direct naar het legerkantoor vervoerd en vervolgens naar het frontgebied gestuurd.

Zaterdagmorgen alles opgeruimd, ingepakt, schoongemaakt en nog een rondje bejaardenhuis gedaan met Dianne en Petr en afscheid genomen van elkaar. Elke keer weer een emotioneel moment. Dianne en Petr waren zo blij met onze hulp en aanwezigheid. Het gaat hen niet alleen om de werkzaamheden die we verrichten, maar vooral de bemoediging en ondersteuning door er te zijn, zijn zo belangrijk voor hen.

Na 1 uur en 3 kwartier waren we de grens over. In vergelijking met voorgaande keren was dit best wel snel. De terugweg verliep ook voorspoedig behoudens hier en daar wegwerkzaamheden en wat regen. Na een overnachting in Haag am Hausrück, Oostenrijk waren we zondag begin van de avond weer thuis in Ommen.

Het was een geslaagde week; het was fijn met elkaar en we konden veel doen bij Dianne en Petr.